Laura woont en werkt in een groot en oud herenhuis in de Riouwstraat. Ze kwam er in 1942 ter wereld en heeft het nest nooit meer verlaten. Nu leeft ze er samen met haar met twee volwassen dochters en hun gezinnen. 

Het atelier bevindt zich op de zolderetage en was als zodanig al in gebruik bij Laura’s vader, de kunstenaar en ontwerper Chris de Moor (1899-1981). Ook de ezel van Laura’s in 2005 overleden echtgenoot Reinald van Lamsweerde stond er. Het is net of beide mannen er bij wijze van spreken gisteren nog aan het werk waren. Verspreid over de lichte en ruime loft staan overal nog de spieramen en gereedschappen die ze voor hun portretten, stillevens wandschilderingen en tapijten gebruikten.

Begonnen als schilder

Laura trad als jonge vrouw in de voetsporen van haar vader door een tekenopleiding aan de Haagse Vrije Academie te gaan volgen. Ook thuis werd ze volop gestimuleerd om potlood en penseel op te pakken. In het zolderatelier van vader mocht ze als kind al vrijelijk haar gang gaan. Zo ontstond stukje bij beetje een oeuvre van illustraties en gouaches, waarbij met name Italië tot een blijvende inspiratiebron uitgroeide. De zonovergoten landschappen, historische villa’s en palazzi die ze er schilderde, vormen hoogtepunten in haar lange schilderscarrière.

Maar in Laura’s jeugdjaren werd ook al de kiem gelegd voor wat een andere pijler van haar kunstenaarschap zou worden: de keramiek. Chris de Moor ontwierp in zijn tijd ook serviezen voor Royal Goedewaagen en liet ook Laura af en toe een schoteltje beschilderen. Slechts een exemplaar is daarvan bewaard gebleven, maar Laura heeft nog wel een afbeelding van het eigen beeldmerk (haar paraaf) dat ze als negenjarige in het aardewerk aanbracht. Het bleek een ‘omen’ voor wat zich een halve eeuw erna ineens voltrok: Laura herontdekte het porselein en is er sindsdien voor altijd door gegrepen.

‘Ik liep rond de eeuwwisseling een keer binnen bij Pottery Basalt, hier op het Spui in Den Haag. Daar maakt en verkoopt Thomas de Roo zijn eigen keramiek, maar hij stelt zijn atelier ook open voor mensen die zelf porselein willen beschilderen. Ik nam er een kijkje met mijn dochters en we waren alledrie meteen verkocht. In eerste instantie zijn we in dat atelier tegelijk met anderen aan het schilderen geslagen, maar omdat het er zo klein en stoffig is doe ik dat nu al weer jaren hier in mijn eigen atelier.’ 

Lievelingsbordje

Laura beschildert porselein in opdracht, maar het overgrote deel van haar borden, kommen, bekers, vazen en schalen is vrij werk. Het vindt zijn weg via haar website en via een enkele concept-store in Den Haag en dus ook via de markt van Villa Augustus. Kopers van Laura’s keramiek sieren er hun muren of vitrinekasten mee op, maar er zijn zeker zo veel liefhebbers die ze ook dagelijks op de eettafel zetten. In Laura’s huis zie je haar porselein in al die hoedanigheden, al eet ze de soep, spaghetti en desserts zelf steevast maar van een en hetzelfde lievelingsbordje. Nee, aan die gewoonte wordt niet getornd, verzekert dochter Liane, vertaalster Italiaans, lachend.

Een ‘echte Laura de Moor’ herken je aan de terugkerende motieven in haar porselein. Ze beschildert het met vissen, vogels, hazen en fruit en bijvoorbeeld vijgebladeren – ‘alles zo los mogelijk’. Aan abstracties heeft ze een broertje dood: ‘Zo’n bordje met een veeg en wat spetters verf erop – tja, dat is mijn smaak echt niet.’

Los daarvan: die vissen en andere decoraties vervelen haar allerminst: ‘Op porselein schilderen is een permanente verkenningstocht en het levert elke keer opnieuw verrassingen op. Het is zeer bewerkelijk materiaal. Pas als een bord, beker of schaal twee keer in de oven is geweest en is geglazuurd, komen de kleuren tot leven en weet je of je inspanningen ook het juiste resultaat hebben opgeleverd. Er kan tussentijds dan nog heel veel mislukken. Met porselein moet je heel voorzichtig te werk gaan wil er geen barst in komen. En dan kan ook in de oven nog vaak van alles misgaan. Een onbewerkte porseleinen schaal van Basalt heeft al een kostprijs van 50 euro, dus daar haal je er niet zo maar even tien van in huis. En toch moet je veel weggooien en weer opnieuw beginnen.’

Reden waarom Lauras dochters het werken met keramiek intussen maar hebben opgeven: voor een hobby naast hun eigen werk bleek het een te dure en tijdrovende bezigheid. Laura zelf daarentegen hoopt nog tot in lengte van jaren met haar porselein te kunnen doorwerken. In haar atelier staan nieuwe bekers en schalen al weer te wachten op een laatste penseelstreek. ‘Wonderlijk hoor: ik kende jarenlang alleen die borden van mijn vader en keek nooit naar ander porselein, en van het ene op het andere moment was ik ervoor verloren. Ik blijf er eindeloos door gefascineerd, het laat me nooit meer los.’

Meer over Laura lees en zie je op www.laurademoor.nl